de schilder en het meisje

Het jonge meisje Elsje Christiaens, afkomstig uit Jutland, reist vol verwachting naar Amsterdam. Haar zus is haar voorgegaan, heeft haar verteld dat die stad "het absolute einde" is. Elsje, 18 jaar, jong en fris, zo gezond dat "ongeboren kinderen haar handen naar haar uitstrekken", (wat een prachtige zin!) is vindingrijk, treft een schipper die haar tegen betaling wel mee wil nemen naar Amsterdam. Na een reis vol hindernissen ligt Amsterdam voor haar. Ze vindt onderdak bij een slaapvrouw, maar kan die vrouw niet betalen omdat haar geld is opgegaan aan de reis. Ze zwerft door de stad, meent haar zuster te zien en verdwaalt in de menigte. Teruggekomen bij de slaapvrouw ontstaat een ruzie, die hoog oploopt. Elsje ziet een bijl liggen, waarmee ze door haar boerenachtergrond vertrouwd is en slaat de vrouw in woede de hersens in. Ze wordt daarvoor snel berecht en gewurgd op de Dam. Omdat ze geen berouw getoond heeft wordt haar lichaam op het Galgenveld aan een haak gehangen, als prooi voor de vogels. Een gruwelijk verhaal. De schilder, niet met name genoemd, weet van de terechtstelling, maar gaat er niet heen. Hij heeft zijn hoofd vol gedachten over de kleuren die hij zal gebruiken voor een nieuw doek. Inmiddels weten we ook al veel van zijn leven en Ricky, zijn tweede liefde, met wie hij heel geukkig is. Maar in 1663 heerst de pest in Amsterdam, en Ricky sterft binnen een week aan etterende builen. De zoon van de schilder vertelt hem over de terechtstelling. Elsje schreeuwde en worstelde met de beul, die toch haar smalle halsje met blote hand wurgde. Het treft de schilder zo, dat hij op de avond van die 3e mei 1664 een bootje huurt en naar het Galgenveld vaart, waar het lichaam van Elsje is opgehangen. En daar maakt hij twee tekeningen, waarom? Omdat leven en dood elkaar raken? We weten het niet. Hij en Elsje zijn daar alleen in de stilte. Hij legt haar bestaan vast; ze heeft niet voor niets geleefd.