Taal is zeg maar echt mijn ding

Paulien Cornelisse schrijft over taal. Niet over hoe het zou moeten, of hoe verschrikkelijk het is dat er mensen zijn die 'groter als mij' zeggen. Nee. Het gaat over taal zoals die op dit moment gesproken wordt. Dat is soms walgelijk, en soms aandoenlijk. Wat volgens Paulien Cornelisse in ieder geval vaststaat, is dat mensen bÝjna n¾¾it zeggen wat ze bedoelen. ('Als ik even heel eerlijk ben' lijkt de opmaat tot vriendelijk commentaar, maar is meestal de inleiding tot keiharde kritiek onder de gordel).

Veel mensen vinden dat wij ons vooral door het gebruik van taal onderscheiden van de wilde beesten. Paulien Cornelisse ziet taal niet als een teken van civilisatie, maar meer als een voortzetting van omgangsvormen uit de oertijd. We zijn nog steeds bezig elkaar te vlooien en tegen elkaar te gillen, alleen doen we dat nu op een veel ingewikkelder manier. Je hebt ook mensen die niet willen toegeven dat de discussie inmiddels een ruzie aan het worden is. Die zeggen bijvoorbeeld: 'Grappig dat je dat zegt,' terwijl het helemaal niet grappig is.

Over de auteur
Paulien Cornelisse (Amsterdam, 1976) spaarde als kind woorden die je anders leest dan uitspreekt (bommelding, pijpetuitje, dat werk). Ze studeerde in Boston en Hiroshima, maar vooral in Amsterdam, waar ze afstudeerde in de psychologie. Na haar studie schreef ze voor kranten en tijdschriften, en maakte daarnaast cabaret. Ze won in 1995 de Nationale Wetenschapsquiz (met veel geluk) en in 2003 de Elle Literatuurprijs, met een helaas nogal waar gebeurd liefdesdrama. Ze was stand-up comedianbij het gezelschap Comedytrain in Amsterdam. In 2007 stond ze in de finale van het Leids Cabaret Festival. In 2008 debuteerde ze met haar eerste avondvullende voorstelling 'Dagbraken'. Ze heeft maandelijkse columns in NRC Handelsblad en Mind Magazine, leest eens in de twee weken een column voor op de Wereldomroep, en heeft een wekelijkse taalcolumn in NRC Next.