Troostkind

Zo op het eerste gezicht lijkt het een heel gewoon gezin: vader, moeder, dochter en zoon. Een mooi huis en alles goed voor elkaar. Maar niets is minder waar. Moeder Astrid worstelt met haar verleden, waarin ze ooit is verstoten door haar familieleden die zijn aangesloten bij de Jehova's Getuigen. Ze heeft moeite met het verwerken van het verlies van haar jongste dochter die is omgekomen bij een auto-ongeluk vijf jaar geleden. Met haar 28-jarige zoon heeft ze altijd al wat te stellen gehad en het wordt nu tijd dat hij het huis verlaat en voor zichzelf gaat zorgen. Het is een lastig, egoistisch, intimiderend ventje. Astrids huishoudelijke hulp wordt vermoord, vlak daarna haar zuster. Ze doet een schokkende ontdekking en heeft redenen om aan te nemen dat haar zoon iets met deze moorden te maken heeft. Maar wat doe je dan als moeder? Een dilemma. Grijp je in? Houd je hem de hand boven het hoofd? Als je niets doet, ben je medeplichtig. Ze besluit het heft in handen te nemen. Als vader en dochter op vakantie zijn, confronteert zij haar zoon met de feiten. Troostkind is een heerlijk boek. Het verhaal is spannend, met emoties geladen en goed geschreven. Ik kon het met moeite opzij leggen en heb het in één adem uitgelezen.